aresturk

Ne kadar isterdim şu Kıbrıs konusunu bir kurmay subayla tartışmayı... Yanlışım varsa beni uyarsın, bilemediğim jeostrateji ayrıntılarını öğretsin... Ben de ona Avrupa Birliği'ne girmemizin niçin asla mümkün olamayacağını anlatayım, içi rahatlasın...
Niçin bir kurmay albayla arkadaş olup iki kadeh rakı içemeyeyim yahu? Hemingway'in en kral arkadaşı bir Amerikan generaliydi...
Fakat bu mümkün değildir. Onu nerede bulacağım? 
Bir kere, "bu sivil kim oluyor da benimle ahbaplık edecek" yaklaşımı yüzünden mümkün değil.
Üstelik de ben dört ay kısa dönem erlik yapmışım... Üniversitenin feriştahını bitirsen, rütben kadar konuş... 
İkincisi de, subaya istesen de ulaşamıyorsun. Çocukluk arkadaşım falan değilse, onu nerede nasıl tanıyacağım? Gittiğim hiçbir yerde hiçbir üniformalı göremiyorum ki yaklaşıp da elini sıkayım... Her şeyden önce, "memur maaşlarının düzeyi" açısından bu mümkün olamıyor.
Subaylarımız, ayrı yaşıyorlar. 
Aynı apartmanda onlarla ancak emekli olduklarında karşılaşabiliyoruz, komşuluk etmek için bile çok geç bu... Lojmanları ayrı, alışveriş merkezleri ayrı, eğlence yerleri ayrı, tatil beldeleri ayrı... Bir orduevine gidip de oturamam, birinci dereceden subay akrabam yoksa, "kartım" yoksa beni sokmazlar, eşimin başı istediği kadar açık olsun... Rahmetli amcam emekli albaydı (1937 levazım sınıfından Tırtıl Enver, Kenan Paşa belki hatırlayacaktır), ama o da orduevi sevmezdi, bizi pek götürmezdi... Subayın eşi de bizim hanımın gittiği kuaföre gelmez ki bu dolaylı yoldan dostluklar kuralım...
Subaylarımızın hepsi halk çocuklarıdır, bizde Fransız ordusunda olduğu gibi "aristokrat subay" bulunmaz.
Fakat halktan özellikle uzak tutulmuşlardır.
Bunda mutlaka bir zamanlar halkla "fazla mıç mıç" olmuş olmalarının payı vardır. 1917 yılında Meserret Kıraathanesi'ne gitseydiniz, kahve içenlerin, bilardo oynayanların yarısının subay olduğunu görecektiniz. Diğer yarısı da İttihatçı politikacı! Beyoğlu'na çıksaydınız, Garden Bar'da, Maxim Bar'da birçok üniformalı bulacaktınız, yarısı da Alman ha...
Onlar imparatorluk subaylarıydı, "kozmopolit" bir toplumda yaşıyorlardı, başkent de İstanbul'du tabii...
Cumhuriyet subaylarının ortalıkta fazla dolaşmaları istenmedi.
Türkiye nasıl dünyaya kapandıysa, Türk ordusu da kendi içine kapandı. Bu da bir "otarşi" politikasıydı.
Bu, orduyu politikadan uzak tuttu, sivillerle yüzgöz olmaktan korudu ama bizi de subaylarımızdan kopardı...
Diyalog kurulamıyor, arkadaşlık edilemiyor, meseleler tartışılamıyor. Dolayısıyla hem biz onları yanlış anlıyoruz, hem de onlar bizi... Gerçi konferanslar vermeye falan birilerini çağırıyorlar ama "akredite" olman şart, bunun için de bir kere "ağır oturup kendine molla dedirten" gazeteci takımından olman gerekiyor... Gırgır şamata bir adam olmayacaksın, makbul sayılmıyor... Hele böyle liberal, demokrat falan geçiniyorsan, "potansiyel vatan haini" de çıkabilirsin ha! 
Refik Halit anılarında anlatır... Sanırım 1909/1910 kışıdır... Beyoğlu'nda, bizim Emek Sineması olarak bildiğimiz yer, ünlü Skating Palace... Tekerlekli paten salonu... İstanbul'un belki de en fiyakalı lokali... Refik Halit de buranın müdavimi...
Bir seferinde birtakım kızlara asılacak olmuş, fakat kızlar sarışın, mavi gözlü, genç ve çok yakışıklı bir "zabitin" kolunda çıkmış gitmişler...
Refik Halit çevresine sormuş, kim bu çocuk? 
"Mustafa Kemal Bey," demişler, "yamandır... İleride adını çok duyacaksın!" 
Aah ah, keşke gençliğimde benim de karşıma bir Mustafa Kemal çıksaydı, iki laf etseydim de, kızları o götürseydi, zarar yoktu!..

Holland - France 4-1 Fifth Goal Euro 2008

  Holland - France 4-1 Fourth Goal Euro 2008 - video powered by Metacafe

  Holland - France 4-1 Third Goal Euro 2008 - video powered by Metacafe

  Holland - France 4-1 Second Goal Euro 2008 - video powered by Metacafe

  Holland - France 4-1 First Goal Euro 2008 - video powered by Metacafe

İşte adam kendi ağzıyla söylüyor: "Türk askeri 1974'te müdahaleyi yaptıktan sonra bir anlaşma yaparak geri çekilseydi, Kıbrıs sorunu çözülmüş olurdu!" ...
Adam dediğim, KKTC Cumhurbaşkanı... Mehmet Ali Talat yani...
Oraya "sömürgemiz" gözüyle bakıyoruz ya, ben de laubali olma hakkını gördüm kendimde. "Ekselansları" falan ayağı koşmadım.
Yani, Lefkoşa valisi gibi bir şey ha! 
Fakat gördünüz, bunlar bizi istemiyorlar.
Oraya sömürge gözüyle baktığımız için, bütün bütüne haksız da sayılmazlar. 
Ben de aynı şeyi söyledim, yemediğim küfür kalmadı: Durduğumuz yerde durmayacak, ilerlediğimiz zaman da ilerlemeyecektik, "işi bağlayıp" vakitlice geri dönecektik.
Ancak ne "Sayın Ecevit" te vardı bu feraset, ne de bürokraside...
Biz bunu söyleyince de çoluk çocuk "Ecevit'in aziz hatırasına saygısızlık ettik" falan diye bize veryansın ediyor! 
Çözümsüzlüğe oynadık, yaptığımız "fütuhatı" dünyaya kabul ettirmek istedik (bu bir devekuşu politikasıydı), bu fikri hiç kimseye satamadık, iyi kötü otuz dört yıl böyle idare ettik meseleyi...
Bizim Osmanlı kökenli "aldık" refleksimiz, yabancıların gene Osmanlı korkusuna dayanan "geliyorlar" refleksiyle örtüştü ya da çakıştı, artık hangisini derseniz...
Lakin, Rumlar'ın da çözümsüzlüğe oynadıklarını unutmayalım, yalnız kendi yöneticilerimizi suçlamayalım.
Ama artık onlar da söktüremeyeceklerini, bizi kovamayacaklarını, hele hele eskiye hiç dönemeyeceklerini anladılar.
Şimdi, Denktaş, Klerides, Papadopulos gibi "şahinlerin" ortalıktan çekilmesinden sonra Talat ile Hristofyas gibi "güvercinlerin" vardıkları nokta şu: İki bölgeli Kıbrıs Birleşik Federal Cumhuriyeti! 
En güzel çözüm. Aslında iki taraf da keçi gibi inatlaşmasaydı, 1974 yılında da en güzel çözüm buydu.
Böylece "Güney Kıbrıs'ı tanımak ya da tanımamak" ikileminden de kurtulmuş oluruz, önemli bir dönemeç dönülür, rahatlarız! 
İstediğimiz bu değil miydi? Soydaşlarımızın güvenceye kavuşmaları, falan? Hayır, değildi! Gizli isteğimiz, oraya girmişken bir daha asla çıkmamaktı! 
Fakat alem kör, herkes sersem olmadığı için bu niyet kabak gibi sırıttı! Yutturamadık.
Şimdi Ankara "derinleri" gerçek çözüme izin verecekler midir? Hiç sanmıyorum.
Annan Planı'na sıcak bakınca bile hemen bazı akıllara Sarıkız, Karakız, Ayışığı, Günışığı falan geliveriyor bu ülkede...
Çözüme ulaşmak isteyen hemen "veriyor, satıyor" suçlamasıyla sanal ipe çekiliyor.
AKP'yi kapatmak da, Kıbrıs'ta çözümü gene ortadan kaldırmakla, "şu Talat Efendi'ye de haddini bildirmekle" eşanlamlı olacak. Adam kendini gerçekten bağımsız bir ülkenin cumhurbaşkanı falan sanmaya başladı(!)... Sınırlı Sorumlu Yapı Kooperatifi gibi, sınırlı yetkili göstermelik lider olduğunu unuttu(!)...
Bir taşla bakınız kaç kuş vurulacak: Hem çözümsüzlük sürdürülecek, hem Avrupa Birliği kapısı sıkıca kapatılacak! 
Bürokrasi pek mutlu olacak. 
Öyle ya, amaç kuş vurmak olduktan sonra... Kuşu rahat bırakalım da şakısın diyen yok!

Hani "muasır medeniyet seviyesi" var ya, işte o...
"Çağdaş uygarlık düzeyi" demek, hepsi bu.
(Basında bu kelimeyi "muassır" şeklinde yazan cahil arkadaşlarımız da vardır. Üstelik de yaşını başını almış adamlardır bunlar.)
Atatürkçülük bu demektir, başka bir şey de değil.
Bu kavram son derece değişken bir kavramdır. Dün muasır olan bugün değildir, yarın da olmayacaktır.
Değişken olduğu, donuk olmadığı için de modası geçmez, eskimez, otuzlu yılların liderleri yokolur giderler, Atatürk ölmez!
Üstelik Atatürk "hayatta en hakiki mürşit ilimdir" demiştir ama, "başka mürşit yoktur" da dememiştir ha!.. "Daha az hakiki" olan başka mürşitler de bulunabilir...
Atatürkçülük'te demokrasi yoktu, çünkü otuzlu yıllarda "moda" yelleri totaliter rejimlerden yana esmekteydi.
Dolayısıyla, bugün de aynı rüzgârı estirmeye çalışan "Kemalistler" çağdaş değildirler.
Daha da açık konuşalım: Atatürk, Kemalist değildi!
Kemalizm, Atatürk'ü kendi amaçları doğrultusunda "kullanmak" isteyen faşist bürokratların uydurduğu bir ideolojidir.
Atatürkçülük, bir ideoloji değildir, bir dünya görüşüdür.
Laiklik de, kendi başına bize hoş göründüğü için değil, çağdaş yaşama tarzının, çağdaş uygarlık düzeyinin vazgeçilmez bir unsuru olduğu için gereklidir.
Devlet kapitalizmi, otuzlu yıllarda çağdaş gibi görünüyordu, bugün değildir.
Şapka giymek, o dönemde modaydı, bugün değil.
Bugün şapkayla gezene Atatürkçü demezler, "tapon" derler yani...
Muasır medeniyet uyarınca o zamanlar vals ve tango yapılırdı, bugün yapana yalnızca "nostaljik" deniyor.
"Atatürk'ün giyindiği gibi giyinmeye çalışana" da düpedüz ahmak derler. Diyelim baklavalı kazak buldunuz, gidip bir de golf pantolon mu diktireceksiniz? Atatürk 1936 model arabayla gezerdi, arayın bulun da "rektifiye" ettirip binin bakalım!
O dönemde Medeni Kanun gösteriyordu çağdaşlık düzeyini, tek eşlilik, miras paylaşımında eşitlik, falan filan.
Bugün, örneğin "eşcinsel evliliklerine izin vermek" çağdaşlık! Avrupa bu düzeyde.
Nasıl, bu sizi irkiltti mi? Demek ki Atatürkçü değilsiniz.
Siz olsanız olsanız "İsmetçi" olursunuz.
O da Atatürk'ün başbakanıydı, Fethi Okyar ve Celal Bayar da... O da Atatürk'ün silah arkadaşıydı, Fevzi Çakmak da... Üstelik birincisi yalnızca orgeneral, ikincisi mareşaldi, mareşal!
Sizin Atatürk'ünüz hangisi?
Ölümünün üzerinden daha bir yıl geçmeden ve de utanmadan paralardan resimlerini kaldıranların Atatürk'ü mü yoksa? Benimki o değil.
Bana da utanmadan "Atatürk düşmanı" diyen dangalaklar, azıcık anladınız mı?